Kayıp ve yas süreci, sevilen bir kişinin kaybının ardından ortaya çıkabilen doğal ve kişiye özgü bir uyum sürecidir. Yasın biçimi, yoğunluğu ve süresi kişiden kişiye değişebilir; bu nedenle yas süreci tek bir sıra veya zaman çizelgesi içinde ilerlemek zorunda değildir.
Üzüntü, özlem, öfke, suçluluk, yalnızlık, kaybı kabullenmekte zorlanma, uyku ve iştah değişiklikleri veya günlük yaşama odaklanmada güçlük görülebilir. Bu tepkilerin varlığı tek başına psikolojik bir bozukluk anlamına gelmez ve yas sürecinin doğal bir parçası olabilir.
Psikoterapide kayıpla ilişkili duygu ve düşüncelerin ifade edilmesi, kaybın kişinin yaşamındaki anlamının ele alınması ve değişen yaşam koşullarına uyum sağlama süreci üzerinde çalışılır. Amaç yasın ortadan kaldırılması değil, kayıpla birlikte yaşamın yeniden düzenlenmesini ve kişinin günlük yaşamla bağını sürdürebilmesini desteklemektir.